เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113 ฝูซีผู้ปั่นหัวคนจนสติแตก
เมื่อได้ยินเสียงส่งกระแสจิตของหงจวิน หงอวิ๋นก็รีบทรุดตัวลงคุกเข่ากราบคารวะครั้งใหญ่ พลางละล่ำละลักเอ่ยขอบคุณในทันทีว่า “ขอบคุณท่านเต๋าจู่ที่เมตตาช่วยชีวิตข้าไว้ขอรับ”
เรียกได้ว่าหงอวิ๋นรู้สึกตื่นเต้นยินดีเป็นพิเศษ คาดไม่ถึงเลยว่าหงจวินจะยอมลงมือช่วยชีวิตเขาเอาไว้
“หรือว่าท่านเต๋าจู่จะเล็งเห็นในพรสวรรค์อันล้ำเลิศของข้า จึงคิดจะแอบบ่มเพาะฟูมฟักข้าอยู่ในเงามืดกันนะ”
หงอวิ๋นครุ่นคิดเข้าข้างตนเองในใจ สีหน้าท่าทางพลันตื่นเต้นเร้าใจขึ้นมาเป็นพิเศษ ก้มลงโขกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่หยุดหย่อน
ส่วนหงจวินที่นั่งอยู่ในตำหนักจื่อเซียว เมื่อมองเห็นท่าทางเช่นนั้นของหงอวิ๋น เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบคิดอย่างชั่วร้ายในใจว่า “หากหงอวิ๋นล่วงรู้ว่าที่ข้าช่วยชีวิตมันไว้ ก็เพื่อให้หลิวชิงได้ลงมือสังหารมันซ้ำเป็นรอบที่สอง สีหน้าของมันจะเป็นเช่นไรกันนะ?”
“ต่อไปก็จงตั้งใจบำเพ็ญเพียรให้ดีเถิด”