เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 ไป๋เจ๋อผู้โชคร้าย
หากหลิวชิงล่วงรู้ถึงความคิดภายในใจของฝูซีในยามนี้ เขาจะต้องยกนิ้วโป้งให้แก่ฝูซีอย่างแน่นอน “ถูกต้องแล้วพี่ภรรยา ข้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ ไม่ได้จงใจจะวางหลุมพรางหลอกให้ท่านออกไปถูกซ้อมเลยแม้แต่น้อย”
“ท่านพี่ ต่อไปหากไม่มีความสามารถถึงขั้นนั้น พวกเราเลิกวางมาดอวดเบ่งกันเสียทีจะได้หรือไม่ มันน่าขายหน้าผู้คนเขาน่ะ”
ในเวลานั้นหนี่วาที่ยืนอยู่ด้านข้างก็เอ่ยท้วงขึ้นมา เมื่อนางหวนนึกถึงคำพูดคุยโวโอ้อวดไม่กี่ประโยคนั้นของฝูซี นางก็ยังรู้สึกอับอายขายหน้าแทนฝูซีอยู่เลย
“น้องหญิง การที่เจ้านกยักษ์สามขาตัวนั้นสามารถเอาชนะข้าได้ ล้วนเป็นเพราะอาศัยอานุภาพของสมบัติสูงสุดก่อนกาลทั้งสิ้น หากมันไม่มีสมบัติสูงสุดก่อนกาลชิ้นนั้นอยู่ จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้อย่างไรกัน?” ฝูซีเอ่ยเถียงอย่างไม่ยอมรับความพ่ายแพ้