กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 สหายเต๋า ท่านช่างเป็นคนดีจริง ๆ
“สหายเต๋า ข้ารู้สำนึกผิดแล้วจริง ๆ ข้าไม่ควรละโมบคิดอยากได้ของล้ำค่าของท่านเลย ท่านช่วยอย่าตีข้าจะได้หรือไม่ขอรับ?”
เมื่อเห็นนักพรตเจียอิ่นผู้เป็นพี่ใหญ่ของตนถูกชกเพียงหมัดเดียวจนมีสภาพน่าอนาถถึงเพียงนั้น นักพรตจุ่นถีก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ รีบเอ่ยปากวิงวอนขอความเมตตาในทันที
“วางใจเถิด ข้าจะไม่ใช้หมัดทุบตีเจ้าอย่างแน่นอน” เมื่อได้ยินคำวิงวอนขอชีวิตของนักพรตจุ่นถี หลิวชิงก็เผยรอยยิ้มออกมาพลางเอ่ยขึ้น
“ขอบคุณสหายเต๋า ขอบคุณสหายเต๋าขอรับ” เมื่อนักพรตจุ่นถีได้ยินดังนั้นก็ดีใจเป็นล้นพ้น รีบค้อมกายคารวะขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า