เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 พวกท่านกินให้ช้าลงหน่อยได้หรือไม่?
แม้หนี่วาและฝูซีจะไม่ทราบถึงฐานะที่แท้จริงของนักพรตทงเทียน แต่เมื่อได้ยินว่ามีผู้มาเยือน ภายในใจของพวกเขาก็ยังคงรู้สึกยินดีอยู่บ้าง
นั่นเป็นเพราะยามนี้สามเผ่าพันธุ์ก่อนกาลกำลังครองความเป็นใหญ่ไปทั่วหงฮวง สิ่งมีชีวิตจากเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ล้วนต้องหลบซ่อนตัวบำเพ็ญเพียร ไม่กล้าย่างกรายออกไปท่องหงฮวงตามอำเภอใจเลยแม้แต่น้อย เพราะเกรงว่าจะถูกสามเผ่าพันธุ์ก่อนกาลสังหารทิ้ง ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลายแทบไม่มีโอกาสได้พบปะแลกเปลี่ยนกันเลย
เฉกเช่นพวกหลิวชิงที่พำนักอยู่ในภูเขาวิญญาณไร้นามแห่งนี้มานานนับพันปี ก็ยังไม่เคยได้พบเจอสหายร่วมวิถีเต๋าผู้ใดเลย ช่างเงียบเหงาวังเวงเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อพวกหลิวชิงเดินออกมาด้านนอก ก็เห็นนักพรตหนุ่มผู้หนึ่งสะพายกระบี่วิญญาณที่สลักลวดลายดอกบัวสีครามไว้ด้านหลัง ยืนอยู่ที่หน้าประตูถ้ำพำนัก ซึ่งเขาก็คือนักพรตทงเทียนนั่นเอง