เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 530 ความร่วมมือและการซุ่มยิง
“กงเปี๋ยก้าน ถ้าแกทำลายของสิ่งนั้นทิ้งจริง ๆ ฉันจะบอกซือหูเลี่ยเดี๋ยวนี้เลยว่าแกขโมยอะไรบางอย่างมาจากเขา...”
บนถนนใหญ่ ชายหนุ่มรูปงามกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาขณะจ้องมองรถลอยฟ้าตรงหน้า กลุ่มนักบิดที่อยู่เบื้องหลังเขาต่างหยิบยุทธภัณฑ์ออกมาพร้อมกัน ซึ่งล้วนเป็นปืนซุ่มยิงหนักทั้งสิ้น
ลำกล้องของปืนซุ่มยิงหนักเหล่านี้ยาวถึงสองเมตร เมื่อถืออยู่ในมือก็ดูไม่ต่างจากป้อมปืนขนาดเล็ก ทว่าในมือของนักบิดเหล่านี้กลับดูเบาราวกับไร้น้ำหนัก ราวกับว่าพวกเขาไม่รู้สึกถึงน้ำหนักแม้แต่น้อย
พลังอำนาจของนักบิดเหล่านี้อย่างน้อยก็อยู่ในระดับห้า ในจำนวนนั้นมีห้าคนที่ลมหายใจยาวนานและแผ่จิตสังหารเข้มข้นออกมา เห็นได้ชัดว่าเป็นยอดฝีมือระดับหกระยะสูงสุด หรือกระทั่งเป็นยอดฝีมือผู้ก้าวเท้าเข้าสู่ระดับเจ็ดไปแล้วครึ่งก้าว
ภายในตัวรถ เส้นเลือดบนหน้าผากของกงเปี๋ยก้านเต้นตุบ ๆ เขาจ้องมองชายหนุ่มรูปงามผู้นี้อย่างดุร้าย
“เจ้าสารเลว จงหวังซื่อ เจ้าหนูนี่มาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง...” กงเปี๋ยก้านสบถด่าในใจอย่างเกรี้ยวกราด
สีหน้าขององค์ชายสามเหมินเท่อเปลี่ยนไปหลายครั้ง แน่นอนว่าเขารู้จักชายหนุ่มรูปงามผู้นี้ดี เขาคือจงหวังซื่อจากตระกูลจงหวัง และเป็นว่าที่เจ้าตระกูลจงคนต่อไป
อายุของจงหวังซื่อไม่ได้ดูน้อยเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก เขาอายุสี่สิบกว่าปีแล้ว และเป็นบุตรชายที่จงหวังซุนเจ้าตระกูลจงให้ความสำคัญมากที่สุด