เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 500 ต่างคนต่างวางแผน·อาณาเขตลับในถ้ำโบราณ
เมื่อได้ยินคำถากถางจากชายชราเผ่าก็อบลิน ใบหน้าหินบนผนังก็ขรึมลง ในเบ้าตามีประกายตาคมกริบวูบไหว จ้องเขม็งไปที่หัวหน้าหมู่บ้านลี่เหมิน
“ฉันไม่เข้าใจการคำนวณของพวกคนฉลาดอย่างพวกคุณหรอก ถึงได้ทะลวงผ่านระดับมาได้อย่างราบรื่น และใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีมาจนถึงตอนนี้ แต่เป็นคุณต่างหาก ลี่เหมิน ในบรรดาพวกเราเจ็ดคนตอนนั้น คุณน่ะซ่อนตัวลึกที่สุดและมีพรสวรรค์มากที่สุด ลองดูสภาพคุณตอนนี้สิ จุ๊ จุ๊...”
“ร่างกายถูกผนึกด้วย [ผนึกจิตกำเนิดโลก] สองชั้น ทำได้เพียงรอความตายอย่างช้า ๆ ในถ้ำโบราณที่มืดมิดไร้แสงตะวันแบบนี้ นี่คือจุดจบของพวกคนฉลาดอย่างพวกคุณงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงไม่เข้าใจจริง ๆ...”
ถ้อยคำที่พ่นออกมาจากใบหน้าหินนั้นเย็นเยียบ ราวกับก้อนหินสองก้อนกระทบกัน
สีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านลี่เหมินดำทะมึนลงทันที ใบหน้าที่เดิมทีก็คล้ำอยู่แล้วยิ่งดูดำราวกับถ่าน
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ตอนนั้นคุณจะทะลวงผ่านระดับได้อย่างราบรื่นขนาดนั้นหรือ? น่าเสียดายที่ภายหลังคุณกลับไม่เชื่อใจฉัน แถมยังร่วมมือกับเจ้าหลานนั่น ซือหูเลี่ย และเจ้าหน้าไม่อายอย่าง จงหวังซุน มารุมล้อมโจมตีฉัน แถมยังลงมือหนักขนาดนั้น!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะกรงเล็บของคุณครั้งนั้น ตอนที่ฉันถูกศัตรูลึกลับไล่ล่าในภายหลัง ฉันคงไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้”
ชายชราเผ่าก็อบลินกล่าวถึงเรื่องในอดีตด้วยความแค้นเคืองจนกัดฟันกรอด