เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 467 ความฝันของบรรพชน
ภายในห้องขังอันเงียบสงัด หม่าเฉียวเบิกตากว้างจ้องมองร่างที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน
ทันใดนั้นเธอเกิดความระแวงขึ้นมา จึงหันไปมองอุปกรณ์เฝ้าระวังในห้องขัง ซึ่งมันกำลังส่องแสงจาง ๆ แต่กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เกิดขึ้น
“นี่เป็นกับดักที่เผ่ามนุษย์วางไว้หรือเปล่า? คิดจะเค้นความลับเกี่ยวกับอาวุธราชันสมุทรจากฉันเพิ่มสินะ...”
หม่าเฉียวมีความระแวดระวังตัวสูงมาก เธอตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงจ้องเขม็งไปยังร่างนั้นด้วยความสงสัย
ตลอดหลายวันที่ถูกคุมขัง หม่าเฉียวเป็นคนที่ถูกสอบสวนบ่อยที่สุด บุคคลระดับสูงของหอคอยฝอข่าต่างให้ความสนใจอย่างยิ่งเกี่ยวกับอาวุธที่เธอใช้ในคืนนั้น รวมถึงความลับที่ติดตัวเธอมา
ทว่าเธอมีปากแข็งยิ่งนัก ไม่เคยเปิดเผยข้อมูลแม้เพียงเสี้ยวเดียว หลายครั้งที่เธอพยายามจบชีวิตตัวเองแต่ก็ถูกช่วยไว้ได้ทัน
“หึ... การทรมานด้วยวิธีโหดเหี้ยมไม่ได้ผล เลยคิดจะใช้วิธีการแบบนี้งั้นหรือ? พวกคุณบอกว่าเผ่ามนุษย์เจ้าเล่ห์ ที่แท้ก็มีแค่วิธีการพวกนี้สินะ...” หม่าเฉียวคำรามต่ำ
ในเวลานี้ ทั้งภายในและภายนอกห้องขังต่างเงียบกริบ ไร้ซึ่งการตอบรับใด ๆ แม้แต่เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เดินตรวจตราก็หายไป มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดสาดกระทบโสตประสาทของหม่าเฉียวไม่ขาดสาย
ขณะนั้นเอง ร่างดังกล่าวก็ยกมือขึ้นวาดเส้นทางเรืองแสงกลางอากาศ ราวกับกำลังร่างแผนที่ขึ้นมา