เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 272 อยู่บนเรือเหาะ
“ยังอีกวันกว่า? นายอยู่ที่ไหนเนี่ย! รถไฟลอยฟ้าต้องวิ่งอีกวันเลยเหรอ?”
“เฮ้อ…… ไปทำงานน่ะ รถไฟด่วนมันแพง ฉันเลยซื้อตั๋วรถไฟธรรมดา! จากมณฑลตุนคาตันมาถึงเมืองหนานหลัว ก็ต้องใช้เวลาวันหนึ่งไม่ใช่หรือไง……”
หลินชวนถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับมนุษย์เงินเดือนที่เพิ่งเข้าสังคม บ่นถึงความยากลำบากของชีวิต การหาเงินมันไม่ง่าย ถ้าไปทำงานแล้วนั่งรถไฟด่วน ค่าใช้จ่ายพวกนี้เบิกไม่ได้หรอก
การแสดงเป็นมนุษย์เงินเดือนแบบนี้ หลินชวนถนัดนักล่ะ ก็ชาติก่อนเขาก็เป็นคนประเภทนี้ไม่ใช่หรือไง……
“อาชวน นายใช้ชีวิตไม่ง่ายเลยนะเนี่ย!”
ลวี่สงรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย จึงรับปากผ่านเครื่องสื่อสารว่า “วางใจเถอะ สหาย หลังจบงานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้ นายลาออกเถอะ ฉันจะแนะนำให้นายไปทำงานที่หน่วยซ่อมบำรุงของกรมการทหารเมืองลาโฮ่ ที่นั่นสบายกว่าเยอะ ถ้าทำผลงานได้ดี ยังมีโอกาสได้เข้ากองทัพด้วย”
อืม…… สหายสนิทอย่างลวี่สงนี่ดูท่าจะไปได้สวยเลยนะ! ดูไม่เหมือนกับที่คิดไว้เลย……