เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 190 ของกินห้ามกินมั่วซั่ว
“เฮ้อ... จุดสูงสุดของชีวิตคงมีแค่นี้สินะ...”
เก้าอี้โยกไกวไปมา แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างลงมาบนตัวเขา รู้สึกอุ่นสบาย หลินชวนพึมพำอย่างพึงพอใจ
“เมี๊ยว...”
ในบ้านแมว หลานเสี่ยวเหมียวนอนหมอบอยู่ข้างใน กำลังเขี่ยหนูขาวจักรกลตัวหนึ่ง หลังจากเปิดใช้งาน ขนบนตัวหนูขาวจักรกลก็แปรเปลี่ยนไม่หยุด เดี๋ยวก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับบ้านแมว เดี๋ยวก็ล่องหนไปอย่างสมบูรณ์ เดี๋ยวก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
อุ้งเท้าเล็กๆ เขี่ยไปมา หนูขาวก็กลิ้งไปกลิ้งมา เขี่ยอีกที หนูขาวก็หมุนไปหมุนมา...
อุ้งเท้าเล็กๆ ผลักออกไป หลานเสี่ยวเหมียวไม่มีอารมณ์จะเล่นกับหนูขาวแล้ว ในดวงตาที่เหมือนอัญมณีมีเส้นเลือดฝอยอยู่บ้าง มันไม่ได้นอนมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ แล้ว
“เมี๊ยว...”
หลานเสี่ยวเหมียวรู้สึกเสียใจมาก ในที่สุดมันก็มั่นใจแล้วว่า บนโลกนี้มีบางอย่างที่ห้ามกินมั่วซั่ว