เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 งานเลี้ยงยามค่ำคืน
“หลินชวน นายหายตัวไปเกือบครึ่งปีแล้วนะ วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าห้องเปิดโหวตจัดงานเลี้ยง นายคงไม่คิดจะโผล่หัวออกมาใช่ไหม?”
เมื่อเห็นข้อความนี้ หลินชวนก็รู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ผ่านไปครึ่งปี น้ำเสียงของไป๋ชิงเวยยังคงเหมือนตอนที่อยู่สถาบันเปี๊ยบ เหมือนตอนที่ส่งข้อความมาขอให้เขาช่วยซ่อมอุปกรณ์ให้
หลินชวน: “คุณคนสวยไป๋ ผมแค่กลัวจะไปรบกวนพวกคุณ เห็นพวกคุณคุยกันในกลุ่มทุกวันว่าการฝึกที่ค่ายฝึกหนักหนาสาหัสแค่ไหน ผมก็รู้สึกละอายใจ เพราะชีวิตผมมันว่างงานเหมือนปลาเค็มเลย”
พร้อมกับส่งสติกเกอร์แสดงอารมณ์ปลาเค็มไปหนึ่งตัว
ไป๋ชิงเวยตอบกลับมาด้วยรูปใบมีดโกนที่เปื้อนเลือด: “นายก็แค่ทำตัวระรื่นไปเถอะ ตอนนี้ค่ายฝึกจบแล้ว นายถูกส่งไปที่ไหน? ทำไมไม่ยอมทิ้งที่อยู่ไว้ในสมุดบันทึกรุ่น ทั้งชั้นเรียนมีแค่นายกับลวี่สงไม่กี่คนที่ไม่ได้เขียนไว้”
สถานการณ์ของฉันแบบนี้ จะทิ้งที่อยู่ไว้ได้ที่ไหนกัน?