กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 แขนเกล็ดร้าว
ยามเช้า
โรงหลอมเทาขาว สำนักงานของปรมาจารย์เถี่ยอิน
บนโต๊ะทำงาน หลานเสี่ยวเหมียวบิดขี้เกียจ จี๊ด จี๊ด จี๊ด…… รอยกรงเล็บปรากฏขึ้นบนโต๊ะที่ทำจากหินเทาขาว
หลานเสี่ยวเหมียว: “o((⊙﹏⊙))o”
มันเหลือบมองถงซวนที่นอนแผ่อยู่บนเก้าอี้ แล้วค่อย ๆ เลื่อนกล่องใบหนึ่งมาบังรอยกรงเล็บเหล่านั้นไว้ ก่อนจะเลียอุ้งเท้าทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ปัง!
ประตูสำนักงานเปิดออก โอรั่วเก๋อเดินโซเซเข้ามาแล้วล้มลงบนเก้าอี้พลางครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ที่ไหล่ขวาของช่างเครื่องเผ่าคนแคระขาวมีควันจาง ๆ ลอยออกมา เห็นรอยไหม้ได้อย่างชัดเจน
“เจ็บเหลือเกิน ฉันรู้สึกเหมือนจะสลบไปแล้ว……” โอรั่วเก๋อกล่าวเช่นนั้นแล้วก็สลบไปจริง ๆ