เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 ตราประทับบัลลังก์
เมื่อเห็นว่าแม้แต่คนขับรถข้างหน้าก็ยังมองเขาผ่านกระจกมองหลังราวกับมองคนโง่ หลินชวนก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา เขาไม่รู้จริงๆ นี่นา
ไม่ใช่ว่าหลินชวนไม่คุ้นเคยกับมหาปรมาจารย์ช่างเครื่องที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์
แต่ท่าทางเก๊กขรึมของแผ่นหลังอันยิ่งใหญ่นั่นมันเข้มข้นเกินไป เห็นได้ชัดว่าผ่านการปรุงแต่งทางศิลปะมาแล้ว
มองไม่เห็นหน้า แถมมลภาวะทางแสงจากภาพนั้นก็รุนแรงมาก หลินชวนจะไปรู้ได้ยังไงว่าเป็นใคร...
อาจารย์เถี่ยอินส่ายหัว หลินชวนมาที่หุบเขาเกล็ดร้าวได้ไม่นาน ความรู้เกี่ยวกับความรุ่งโรจน์ในอดีตของโรงหลอมเทาขาวจึงยังน้อยเกินไป
“นั่นคือ [หัตถ์แห่งบัลลังก์] มหาปรมาจารย์ช่างเครื่องระดับเก้าคนแรกหลังจากยุคโลหิตมืด และยังเป็นผู้ดูแลคนแรกของโรงหลอมเกล็ดร้าว ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของโรงหลอมเทาขาว...” รุ่นพี่ถงซวนกล่าวด้วยท่าทางเคร่งขรึม