เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 106 วันใหม่
ชั้นหนึ่งของอาคารอพาร์ตเมนต์
มู่ซวงเย่รีบวิ่งลงมาจากบันได เมื่อเห็นขบวนรถของตระกูลมู่รออยู่ด้านนอก เธอก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์จนกระทั่งสีหน้ากลับมาเรียบเฉย จึงเดินออกไป
“คุณหนูซวงเย่ ในที่สุดคุณก็ออกมาแล้ว”
พ่อบ้านมู่รีบก้าวเข้ามาต้อนรับพร้อมกางร่มบังฝนให้มู่ซวงเย่ แล้วถามว่า “จะกลับเลยไหมครับ”
“กลับเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว” มู่ซวงเย่กล่าว
เมื่อนั่งลงในรถลอยฟ้าแบบยาว ขบวนรถทั้งหมดก็เคลื่อนตัวออกมุ่งหน้าสู่ชานเมืองฝั่งตะวันตกของท่าเรือไป๋เจี้ยน
ที่เบาะหลังของรถ พ่อบ้านมู่คอยเหลือบมองมู่ซวงเย่เป็นระยะ เขาเฝ้าดูคุณหนูเติบโตมาจึงเข้าใจเธอเป็นอย่างดี
ท่าทีของมู่ซวงเย่ทำให้พ่อบ้านมู่กังวลใจมาก หรือว่าบนห้องนั้น เจ้าหนูหลินชวนจะรังแกคุณหนูเข้าให้แล้ว? แต่ดูแล้วก็ไม่น่าใช่...
อีกอย่าง พ่อบ้านมู่รู้ดีว่าหากเจ้าหนูคนนั้นรังแกคุณหนูจริงๆ บางทีคุณหนูซวงเย่อาจจะไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้ก็ได้