เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 ยุคทองของจักรวรรดิ
ลวี่สง: “อาชวน เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน นายจะส่งข้อความอะไรกันแน่ ทำไมพิมพ์อยู่นานแต่ไม่ส่งออกมา?”
หลินชวนพูดไม่ออก เครื่องสื่อสารของโลกนี้เหมือนกับ WX บนโลก อีกฝ่ายมองเห็นได้ว่าเขากำลังพิมพ์ข้อความ
คาดไม่ถึงว่าลวี่สงจะสังเกตเห็นตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อนว่าหลินชวนกำลังส่งข้อความหาเขา แถมยังรออยู่ถึงหนึ่งชั่วโมง
“ไม่มีอะไร” เมื่อนึกถึงภาพเพื่อนสนิทรอเก้ออยู่หนึ่งชั่วโมง หลินชวนก็อดขำไม่ได้ อารมณ์กระวนกระวายผ่อนคลายลงไม่น้อย
“ไม่ นายต้องมีเรื่องอะไรแน่” ลวี่สงตอบกลับทันที “นายยืมเงินฉันไปแล้วยังไม่คืน คิดจะเบี้ยว แต่ก็ผ่านด่านมโนธรรมตัวเองไม่ได้ใช่ไหม”
“เปล่า เราเรียนด้วยกันมาตั้งสี่ปี ส่วนใหญ่ฉันต่างหากที่เป็นเจ้าหนี้”
“แล้วเมื่อกี้เจ้าหนูนี่มีเรื่องอะไรกันแน่ ถึงพิมพ์อยู่นานขนาดนั้นแต่ไม่ส่งมา”
เผชิญกับการซักไซ้ไม่ลดละของลวี่สง หลินชวนจึงตัดสินใจปล่อยไม้ตาย ส่งรูปภาพรูปหนึ่งไปให้