กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 505 นิพพานสู่เซียนจุน บรรพชนต้นไม้หวนคืน
“ขอบเขตเซียนเทวะ?!”
บนใบหน้าเฉยเมยต่อทุกสิ่งของเซวียนหยวนหง ปรากฏความตกตะลึงขึ้นเป็นครั้งแรก
“ครืนครั่น—!!!!”
ในชั่วขณะนี้ ผืนดินราวกับมีชีวิตขึ้นมา สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
รากไม้มหึมานับไม่ถ้วนที่ใหญ่โตดุจมังกร พาดินและเศษหินพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าอย่างไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้
จากนั้นต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้าที่ใหญ่โตพอจะบดบังนครอัสนีทั้งเมือง ก็ทะลวงขึ้นจากพื้นท่ามกลางแสงสีเขียวมรกตเจิดจ้า!
“บรรพ—บรรพชนต้นไม้?!”
หลินเฉินผู้น้อยที่อยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ยักษ์เงยหน้ามองเรือนยอดอันคุ้นเคย ดวงตาแดงก่ำในทันที เสียงสั่นเครือ