กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 471 วิวัฒนาการเทพมาร เสี่ยวไป๋หวนคืน
ภายในห้วงมิติควบคุมอสูรของหลินเฉิน เงียบสนิท
แสงสีแดงที่พลันปรากฏขึ้นค่อย ๆ ถอยห่างราวกับกระแสน้ำ สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือแรงกดข่มอันน่าสะพรึงกลัวจากยุคบรรพกาลที่ยากจะบรรยายเป็นคำพูด!
แรงกดข่มนี้ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่หลินเฉิน แต่ถึงอย่างนั้น ในฐานะเจ้าของห้วงมิติ แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นจากก้นบึ้งของวิญญาณ
ร่างมารอันมหึมาของโคเทพยืนนิ่งแข็งทื่อ ดวงตาวัวสีแดงก่ำปรากฏความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน รุนแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับความตายเสียอีก!
“นี่... พลังนี่... เป็นไปไม่ได้!”
มันจ้องเสี่ยวไป๋ที่กำลังหลับใหลเขม็ง เสียงแหลมสูงบาดหูด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด
เสี่ยวไป๋ตรงหน้ามีระดับขั้นต่ำกว่ามันมาก ต่อให้บอกว่าไร้ความสำคัญก็ยังไม่เกินจริง แล้วจะปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัวจนฟ้าดินสั่นสะเทือนได้อย่างไร?
ทว่าไม่นานนัก ดูเหมือนมันจะนึกถึงตัวตนต้องห้ามบางอย่างที่มีอยู่เพียงในตำนานโบราณ รูม่านตาหดเล็กลงจนถึงขีดสุดในฉับพลัน!
“พะ... พลังเทพมารหรือ?!”