กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 449 ข้อสันนิษฐานเรื่องวังมังกร
หลังเงาทมิฬหายไปนานแล้ว อากาศภายในถ้ำก็ยังราวกับแข็งค้าง
หลินเฉินกับหลี่เจิ้นยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับอยู่พักใหญ่ ใบหน้าของทั้งคู่ยังคงมีความตื่นตะลึงและงุนงงหลงเหลืออยู่
พวกเขาหันไปมองเสี่ยวไป๋ที่ยังหลับสนิทอยู่บนพื้นโดยไม่ได้นัดหมาย อารมณ์ซับซ้อนจนยากจะบรรยาย
“ยังดี...ก่อนหน้านี้ในถ้ำนั่น พวกเราข่มใจไว้ได้ ไม่ได้ลงมือจริง ๆ”
หลี่เจิ้นถอนหายใจยาว เสียงแหบพร่าปนหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย
เมื่อนึกย้อนกลับไป หากตอนนั้นถูกความโลภครอบงำแล้วลงมือกับเงาทมิฬจริง ๆ ผลร้ายเกินคาดคิด
การโจมตีที่สลายหายไปอย่างไร้สุ้มเสียง กับการปรากฏตัวอย่างลึกลับไร้ร่องรอยเมื่อครู่ ล้วนแสดงให้เห็นถึงช่องว่างด้านพลังที่ไม่อาจข้ามผ่านได้
หลินเฉินพยักหน้าเงียบ ๆ เห็นด้วยอย่างยิ่ง
เมื่อความแตกต่างด้านพลังชัดเจนเด็ดขาด ความระมัดระวังคือคุณสมบัติเดียวที่ช่วยรักษาชีวิตได้