บทที่ 344 เกาะลอยฟ้า

บทที่ 344 เกาะลอยฟ้า

เมื่อเดินเข้าไปในเนินเขา ก็เห็นต้นไม้แห้งและกิ่งไม้หักอยู่ทั่วบริเวณ บ้านของจิ้งจอกน้อยในอดีตถูกกวาดล้างไปแล้ว ที่นี่จึงไม่ใช่ที่พักอาศัยอีกต่อไป

จิ้งจอกน้อยรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร มันกระโดดโลดเต้นไปยังบ้านในความทรงจำ

เมื่อเดินผ่านแอ่งน้ำแห่งหนึ่ง จิ้งจอกน้อยก็หยุดกะทันหัน แล้วกระโดดไปข้างแอ่งน้ำพร้อมเผยรอยยิ้ม

หลินเฉินนึกว่ามันคิดถึงพ่อแม่ แต่ไม่คิดเลยว่าจิ้งจอกน้อยจะยื่นหัวลงไป แล้วดื่มน้ำอึกใหญ่

พอมันเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็ทำสีหน้าสบายใจ