บทที่ 339 ปลุกพลังแขนหงส์เพลิง

บทที่ 339 ปลุกพลังแขนหงส์เพลิง

นิพพานของวิหคเฟิ่งหวงเปรียบได้กับการหล่อหลอมร่างกายขึ้นใหม่ ความเจ็บปวดราวกับถูกสกัดกระดูกเช่นนี้เกินกว่าจะจินตนาการได้

หลี่เจิ้นเข้าออกสนามรบมานานหลายปี เลือดแบบไหนก็เคยเสีย ความเจ็บปวดแบบไหนก็เคยทน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเจ็บจนแทบทนไม่ไหว

ทว่าซุนจี้บอกไว้แล้วว่า ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ห้ามหมดสติไป

เพราะสิ่งที่มนุษย์ต่างจากสัตว์วิญญาณคือ มนุษย์ไม่อาจบำเพ็ญเพียร กายาพิเศษก็อ่อนแอกว่า ตอนหลับจึงไม่อาจดูดซับฤทธิ์โอสถได้

หากหลี่เจิ้นหมดสติไป โอสถครั้งนี้ก็จะเสียเปล่า