กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 256 เคราะห์ร้ายกลับกลายเป็นโชค หนังสือโบราณเปลี่ยนมือ
เมื่อผู้อาวุโสใหญ่ได้ยินก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน “ไม่คิดว่าชายแก่ซุนจะมีชื่อเสียงกึกก้องขนาดนี้”
เขาถึงกับเหน็บแนมว่า “มีดหนึ่งเดียวอันดับหนึ่งอะไรกัน ก็แค่นั้นแหละ แค่มีสัตว์วิญญาณสนับสนุนดีอยู่ไม่กี่ตัว แถมยังอาศัยวิชาหมอสืบทอดจากบรรพบุรุษนิดหน่อย”
หลินเฉินกับอู๋เฉินย่อมไม่กล้าพูดแทรก แต่ในเวลานั้นมีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านในประตู “ตาแก่อวี๋ นายก็ยังเหมือนเดิม ชอบนินทาคนลับหลัง มีอะไรทำไมไม่พูดต่อหน้ากัน?”
ระหว่างที่พูด ประตูใหญ่ก็เปิดออก ชายชราวัยไล่เลี่ยกับผู้อาวุโสใหญ่ปรากฏตัว สีหน้ามืดครึ้ม จ้องผู้อาวุโสใหญ่ด้วยความโกรธเกรี้ยว
“แย่แล้ว เจ้าตัวได้ยินเข้าแล้ว”
หลินเฉินกับอู๋เฉินเหงื่อตก คิดว่าคราวนี้ต้องทะเลาะกันแน่
ใครจะรู้ว่าวินาทีต่อมา ผู้อาวุโสใหญ่กับชายชรากลับหัวเราะเสียงดัง ทำเอาหลินเฉินกับอู๋เฉินยืนงง
ทั้งสองไม่ได้ประสานมือคารวะกัน ผู้อาวุโสใหญ่ยังกล่าวอีกว่า “ถ้าฉันไม่นินทาแกตรงนี้ ฉันว่าเจ้าหนูคงไม่ยอมออกมาต้อนรับฉัน”
“อายุปูนนี้แล้วยังเรียกกันว่าเจ้าหนูอีก” ซุนจี้กล่าวอย่างทอดถอนใจ