เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 239 ได้รับไข่วิญญาณชั้นเซียน
ทุกคนรู้ว่าศึกตัดสินระหว่างทั้งสองฝ่ายกำลังจะเริ่มขึ้น ดวงตาของราชันอสูรร้อยเนตรก็พักจนเกือบฟื้นคืนแล้ว
จากนั้นราชันอสูรเขี้ยวมรณะก็แหงนหน้าคำราม เสียงคำรามดังกึกก้องดุจอัสนีบาตสะท้อน ทำให้อากาศรอบด้านสั่นสะเทือน มันเปิดฉากโจมตีก่อน
กลิ่นอายทั่วร่างของมันพุ่งสูงขึ้น มันใช้ 【ย่องเร้นแดนยมโลก】 อีกครั้ง ร่างพลันเลือนหายไปในพลังแห่งความมืด เหลือเพียงเงาดำจาง ๆ
ต่อจากนั้นมันใช้ 【จู่โจมเขี้ยวมรณะ】 ความเร็วระเบิดขึ้นถึงขีดสุดทันที กลายเป็นลำแสงพริ้วเงาทะมึน พัดพาพายุคลั่งพุ่งเข้าใส่เสี่ยวไป๋อย่างรวดเร็ว
เขี้ยวมรณะขนาดมหึมาเปล่งแสงเย็นยะเยือก ราวกับแทงทะลุทุกสิ่งได้
เมื่อเห็นดังนั้น เสี่ยวไป๋ก็โยนอสูรกลืนเคราะห์ขึ้นไปบนหลังวัวอย่างไม่ลังเล ดวงตาลุกโชนด้วยเจตจำนงแห่งการต่อสู้ มันคำรามแล้วควบสี่กีบพุ่งเข้าหาอีกฝ่ายตรง ๆ ตั้งใจจะปะทะกันซึ่งหน้า
ในช่วงเวลาสำคัญ ดวงตาบนหัวขนาดใหญ่ของราชันอสูรร้อยเนตรก็เปิดออก เนตรแรงโน้มถ่วงเริ่มทำงาน แรงกดที่มองไม่เห็นถาโถมเข้าใส่เสี่ยวไป๋ราวกับภูเขาใหญ่
แต่ด้วยสายเลือดเถื่อนระดับขั้นห้าคอยเสริม เสี่ยวไป๋เกร็งกล้ามเนื้อจนแน่น ขนตั้งชัน ราวกับไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย ความเร็วไม่ลดลง พละกำลังยังคงมหาศาล มันพุ่งเข้าหราชันอสูรเขี้ยวมรณะไปข้างหน้าอย่างไม่หวั่นไหว
เมื่อเห็นภาพนั้น อวี๋ซิวกับชายชราอีกสองคนก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้