บทที่ 207 ยอดวิชาเซียน ฟ้าดินร่ำไห้

บทที่ 207 ยอดวิชาเซียน: ฟ้าดินร่ำไห้

“ทุกคนไม่ต้องกลัว วิชามังกรจะไม่ทำร้ายพวกเธอหรอก”

จูถงสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นดิน จึงกล่าวกับเหล่านักเรียน

แม้แต่หลินเฉินเองก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอันทรงพลังเช่นนี้ จนอดหวาดหวั่นอยู่ในใจไม่ได้

ฟ้าดินร่ำไห้ยังไม่ทันแสดงฤทธิ์ ภาพที่เกิดขึ้นก็น่าสะพรึงถึงเพียงนี้แล้วหรือ?

ผู้ควบคุมอสูรนักฆ่ารู้แล้วว่าสถานการณ์ไม่ดี บางคนเริ่มตีกลองถอยทัพแล้ว

ทันใดนั้น จงหนานโคจรพลังวิญญาณทั่วร่าง พลางพึมพำท่องคาถา ก่อนลดมือลง

ฟ้าดินดูเหมือนจะเงียบสงบลงในชั่วขณะนี้ แต่ทุกคนต่างเข้าใจดีว่านี่คือความสงบก่อนพายุจะมา

วินาทีต่อมา ท้องฟ้าราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นกวนปั่นอย่างรุนแรง สีสันบิดเบี้ยวแปรเปลี่ยนอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าสีม่วงพุ่งทะยานไปมาในหมู่เมฆสีดำราวกับมหามังกรดุร้าย

พื้นดินส่งเสียงคำรามกึกก้องจนหูแทบดับ ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอยแยกสายแล้วสายเล่าลุกลามออกไปราวใยแมงมุม