กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 169 จิ้งจอกน้อยเริ่มวิวัฒน์
หลิวกู่ยืนนิ่งอยู่กับที่ นึกถึงไป๋หลิงแล้วก็นึกถึงเรื่องอีกหลายอย่าง สุดท้ายเขาเอ่ยขึ้นว่า
“เธอปล่อยว่าวยังไม่อยู่ในมือ แล้วต้องไปกุมชะตาของทั้งอาณาจักร ไม่ตลกหรือ?”
“ดูท่านายยังเข้าใจตำแหน่งราชครูไม่พอ” จูถงกล่าว “ก่อนกู้เวยเสียชีวิต เขาเคยพูดว่า ราชครูที่ดีที่สุดไม่ได้กำหนดโดยมนุษย์ แต่เป็นลิขิตจากสวรรค์”
“ลิขิตจากสวรรค์?”
หลิวกู่ครุ่นคิด ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
กู้เวยในตอนนั้นเป็นเพียงทหารไร้ชื่อคนหนึ่งในสนามรบ แต่หากไม่มีเขา อาณาจักรโบราณชางหลิงในวันนี้ก็คงไม่มีอยู่
“เรื่องในอนาคตไม่ต้องคิดมาก” จูถงกล่าว “ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามกาลเวลา”
“ผมเข้าใจแล้ว” หลิวกู่พยักหน้า