กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 162 รางวัลโลหิตแก่นหงส์เพลิง
ยิ่งหลินเฉินกับพวกพ้องวิ่งไปไกล ก็ยิ่งเจอนักเรียนมากขึ้น
แต่นักเรียนมีมากแค่ไหน ก็เทียบกับจำนวนแมลงพวกนี้ไม่ได้
“สหายหลิน นายไปแย่งอะไรของคนอื่นมาหรือเปล่า?” นักเรียนถาม
“ก็ประมาณนั้น...” หลินเฉินให้วัวขาววิ่งต่อไปพลางพูดว่า “พวกเราบังเอิญผ่านที่อยู่ของราชาแมลง แล้วเจอราชาแมลงคลอดยาก พวกเราสองคนใจดีเกินกว่าจะทนดูได้ ไม่คิดเลยว่า...”
ที่สำคัญคือพวกเขาเห็นองค์ราชาแมลงตัวน้อยแล้ว ไม่อย่างนั้นหลินเฉินคงปิดบังเรื่องนี้ กลัวว่านักเรียนพวกนี้จะหนีไปเสียก่อน
“ทำไมฉันไม่ค่อยเชื่อ ราชาแมลงคลอดยาก พวกนายใจดี แล้วองค์ราชาแมลงตัวน้อยก็สลบอยู่ นายแน่ใจนะว่าไม่ได้ลักพาตัว?” นักเรียนไม่เชื่อเอาเสียเลย
“...” หลินเฉินพูดไม่ออก
คราวนี้เขาพูดความจริง ทำไมพวกนั้นกลับไม่เชื่อเสียล่ะ?
เรื่องใจดีมีคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่เรื่องอื่นเป็นความจริงทุกอย่าง