บทที่ 130 เปิดหน้าหนึ่งในทำเนียบตระกูล

บทที่ 130 เปิดหน้าหนึ่งในทำเนียบตระกูล

เห็นได้ชัดว่าหลินเฉินไม่ได้มีโชคมหาศาลแบบนั้น

เขาเข้าไปควานหาดูรอบหนึ่งแล้วพบว่ามีแต่ของธรรมดา

“เธอนี่โชคดีชะมัด” หลินเฉินกล่าว

ร้านขายไก่แห่งนี้มีไก่นับพันตัว แต่เธอกลับหาเจอวิหคเฟิ่งหวงจากในนั้น ถ้าไม่ใช่โชคดีสุด ๆ แล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีก

“นายอิจฉาละสิ” หลี่เจิ้นล้อ

“อิจฉาก็เป็นเรื่องปกติ” หลินเฉินกล่าว “ถ้าฉันหาเจอ ต่อให้ไม่ทำพันธสัญญาด้วย แค่ขายออกไป ฉันก็นอนกินไปได้ทั้งชาติ”

หลี่เจิ้นเพียงยิ้ม

ตอนนี้หลินเฉินขาดเงินอยู่บ้างจริง ๆ ก่อนหน้านี้เขาเก็บของกำนัลจากฉินเสี่ยวเสี่ยวมาได้ห้าแสน แต่การซื้อวัตถุดิบก็ใช้ไปเกือบสองล้านแล้ว ยังมีค่าเดินทางครั้งนี้อีก หลินเฉินไม่ให้หลี่เจิ้นออกเงิน ทุกอย่างเขาจ่ายเองทั้งหมด

เพราะถึงหลี่เจิ้นจะได้รับเงินชดเชยก้อนใหญ่ตอนสมาคมยุบตัว แต่หลินเฉินก็รู้ดี