บทที่ 97 สายเลือดบรรพกาล ควบคุมได้

บทที่ 97 สายเลือดบรรพกาล: ควบคุมได้

คราวนี้เสี่ยวไป๋ไม่เหมือนทุกที ร่างของมันเย็นเล็กน้อย ขาทั้งสี่กระตุกไม่หยุด ดูเหมือนจะกลัวหนาว

หลินเฉินรีบหยิบผ้าห่มมานั่งข้าง ๆ แล้วถามอย่างกังวลว่า “ผู้อาวุโส จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวตอบโดยไม่แม้แต่จะมอง “ตัวมันไม่ได้ฝึกสายพลังจิตอยู่แล้ว ครั้งนี้เท่ากับขยายโลกจิตวิญญาณของมัน ความเจ็บปวดเป็นเรื่องแน่นอน”

หลินเฉินพยักหน้า แต่ฉินเสี่ยวเสี่ยวเป็น “ผู้เชี่ยวชาญ” ด้านพลังจิต ในเมื่อเธอบอกว่าไม่เป็นไร หลินเฉินก็เชื่อได้ เขาจึงทำได้เพียงเฝ้าอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

เวลาผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่รู้ หลินเฉินเริ่มง่วงงุน จึงฝืนเรียกสติกลับมา แล้วพบว่าร่างของเสี่ยวไป๋ไม่เย็นแล้ว กลิ่นอายจากลมหายใจก็เริ่มสงบลงด้วย