บทที่ 77 พุ่งชนเขาเหล็กวิวัฒน์อีกครั้ง

บทที่ 77 พุ่งชนเขาเหล็กวิวัฒน์อีกครั้ง

พอเสียงพิณเริ่มบรรเลง ท่วงท่าก็เริ่มเคลื่อนไหวตาม จังหวะบรรเลงเร่งเร็วขึ้นอีก

เหงื่อบนตัวเสี่ยวไป๋ไหลออกมามากขึ้น เปลือกตาของมันเริ่มลืมไม่ขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหมดแรงหรือเปล่า

ในที่สุดมันก็หลับสนิท

ในที่สุดสวี่โหย่วเจินก็บรรเลงจนจบ สีหน้าของเขาซีดเผือด วิหคเสียงวิญญาณก็มีสภาพเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน

“ขอบคุณผู้อาวุโส” หลินเฉินประสานมือคารวะ

“ชู่”

สวี่โหย่วเจินส่งสัญญาณอย่ารบกวนเสี่ยวไป๋ที่กำลังหลับลึก แล้วพาพวกเขาออกไป พอออกมาแล้วจึงพูดว่า “รับเงินมาก็ทำงานเท่านั้น ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

หลี่เจิ้นตาเป็นประกายทันที

ดูท่าสวี่โหย่วเจินยังไม่ลืมเรื่องนี้