บทที่ 67 รังอสูรเห็บโลหิต

บทที่ 67 รังอสูรเห็บโลหิต

ก่อนหน้านี้หวงเสี่ยวเทียนเป็นคนทะนงตน ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับใครก็ไม่เคยเอ่ยปากขอร้อง

แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มต้นด้วยคำว่า “ขอร้อง”

หลินเฉินรู้ว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว แต่ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ ถึงทำให้คนคนหนึ่งผมหงอกขาวได้ในชั่วข้ามคืน

“เข้ามาก่อน” หลินเฉินถอนหายใจ

สำหรับหลินเฉินแล้ว หวงเสี่ยวเทียนเป็นเหมือนพี่ใหญ่ เพราะอีกฝ่ายช่วยเหลือเขามาตลอด เขาไม่เคยลืมเรื่องนั้น

ตอนหวงเสี่ยวเทียนก้าวเข้ามา ท่าทางของเขาแข็งทื่ออยู่บ้าง เพราะยืนรออยู่ตรงนี้มาถึง 6 ชั่วโมง

ตอนเข้าไป ฉินเส่าเส่ากำลังนับกลีบดอกไม้ หวงเสี่ยวเทียนมองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ถามอะไรสักคำ