กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 51 ซากโบราณสถานพันปี
พอเห็นฝุ่นจางลง คนสองคนกับสัตว์อสูรสองตัวต่างก็ถอนหายใจโล่งอก สิงโตหิมะกับพยัคฆ์เงาทมิฬถึงเพิ่งรู้สึกว่าขาสั่น
ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดก็ไม่ต้องไปโรงหมอ
สัตว์วิญญาณทั้งสองมีความสุขที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดโดยไม่รู้สาเหตุ
“นายไม่อยากให้พวกเขาเข้าร่วมด้วยหรือไง?” หลี่เจิ้นเดินเข้ามาก็ตำหนิทันที
“เอ่อ ฉันแค่ไม่อยากปิดบังเพื่อนร่วมทีม” หลินเฉินอธิบายอย่างกระอักกระอ่วน “อีกอย่าง ฉันคิดว่าพวกเขาน่าจะรับมือได้”
เขาไม่ได้คิดจริง ๆ ว่าพวกเขาสองคนจะรับมือไม่ไหว
คนสองคนกับสัตว์สองตัวได้ยินแล้วก็เงียบงัน หัวใจร่ำไห้
นายไม่พูดยังดีกว่า แต่พอพูดแบบนี้ ไม่ว่าฟังตรงไหนก็หมายความว่า