บทที่ 13 ด่าฉันได้ แต่ห้ามด่าสัตว์วิญญาณของฉัน

บทที่ 13 ด่าฉันได้ แต่ห้ามด่าสัตว์วิญญาณของฉัน

“อสูรวายุคลั่ง ไปดูบนฟ้า”

“อสูรภูผา ไปดูใต้ดิน”

พอเข้าไปแล้ว ผู้ควบคุมอสูรแต่ละคนก็สำแดงความสามารถ เริ่มต้นการเดินทางตามหาไข่

ไม่นานก็มีคนหนึ่งหาไข่เจอ

เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกอดไข่ไว้พลางยิ้มหน้าบาน สัตว์วิญญาณของเธอเป็นสายตรวจจับข้อมูล จึงได้เปรียบอย่างมาก

หลินเฉินกับฉินฮ่าวถึงได้ตระหนักว่าพวกเขาคิดเรื่องนี้ง่ายเกินไป

ถึงจะเป็นของสมนาคุณ ก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

ระหว่างทางที่ผ่านมา ทั้งคู่คำนวณพลังต่อสู้ไว้อย่างรัดกุม แต่ไม่เคยนึกถึงวิธีตามหาไข่เลย

คราวนี้พวกเขาไม่มีข้อได้เปรียบอะไรสักอย่าง จะเอาความเร็วก็ไม่มี จะเอาความสูงก็ไม่ได้