เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 346 ปรนนิบัติคนไม่เป็นหรือไง?
ไอ้หมาป่าเทาซื่อบื้อตัวนี้ อยู่ด้วยกันมากี่ปีก็เหมือนเดิม แค่ตื่นเต้นต่อหน้าเธอ ก็พูดไม่คล่องขึ้นมาทันที
เหนียนถูฝืนกลั้นขำ หรี่ตามองผู้ชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า
‘หน้าอ่อนจริง ๆ’
เขาจมูกโด่ง หน้าตาหล่อเหลา ถึงจะตากลมตากแดดอยู่ในสนามรบ แต่ท่าทางแบบเด็กหนุ่มกับความอ่อนต่อโลกระหว่างหัวคิ้วก็ปิดไม่มิดเลย
เหนียนถูได้ยินจากคนอื่นเขาคุยกันแว่ว ๆ ก็เดาได้แค่ว่าจงโส่วเยวียนคงจะยังหนุ่ม แต่ไม่คิดเลยว่าจะหนุ่มขนาดนี้ ดูแล้วอายุแค่สิบกว่า คงยังไม่ถึงวัยสวมหมวกบรรลุนิติภาวะ ก็เลยมีแต่ชื่อ ไม่มีชื่อรอง
พอเทียบกันแล้ว เธอสิที่อายุมากกว่าหน่อย ยี่สิบแล้ว ฮูหยินใหญ่ที่บ้านไม่เคยคิดจัดการเรื่องแต่งงานให้เธอเลย พ่อก็ไม่ค่อยสนใจว่าเธอจะกลายเป็นสาวทึนทึกหรือเปล่า ถ้าครั้งนี้ไม่ได้ลงเอยกับจงโส่วเยวียน เธอก็คงต้องแต่งต่ำลง หาสามีดี ๆ ไม่ได้หรอก
ในโลกที่ไม่ยุติธรรมกับผู้หญิงแบบนี้ สามีก็คือโชคชะตาของผู้หญิงไปทั้งครึ่งชีวิตหลัง ปล่อยให้เธออยู่ที่บ้านจนอายุป่านนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าแม่เลี้ยงไม่ได้หวังดีสักนิด
ความคิดของเหนียนถูลอยไปไกลหน่อย สายตาเลยค้างอยู่บนหน้าคนตรงหน้านานไปนิด พอรู้ตัวอีกที เพศผู้หนุ่มคนนั้นก็ถูกเธอจ้องจนจะลุกเป็นไฟแล้ว หน้าร้อนจนทอดไข่ได้เลย