เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 330 ขอบคุณเทพสัตว์!
“คิดอะไรอยู่ล่ะ ฉันไม่ได้ให้พวกเธอกินดินนะ เนื้ออยู่ข้างใน” เหนียนถูอดไม่ได้ ต้องยื่นมือไปขยี้หัวทื่อ ๆ ของพวกเขาทีละคนแรง ๆ แล้วนั่งยอง ๆ ลง ใช้ไม้เคาะเปลือกดินก้อนหนึ่งแตกออกอย่างคล่องมือ
เมื่อกี้เพิ่งกินเนื้อย่างกับซดน้ำซุปเนื้อกันไป ทุกคนอิ่มกันไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว คิดว่ากลิ่นหอมอะไรก็คงทำอะไรพวกเขาไม่ได้อีก แต่พอเปลือกดินแตกออก กลิ่นหอมแปลกประหลาดก็พุ่งเข้าจมูก ทุกคนทำหน้าเคลิ้มไปโดยไม่รู้ตัว
หอมจริง ๆ!!!
ไอ้ตัวตะกละในท้องมันออกฤทธิ์ พวกเขารู้สึกว่าตัวเองหิวขึ้นมาอีกแล้ว ท้องเหมือนจะร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมาด้วยซ้ำ
น่าเสียดาย ที่ในเผ่ามีคนเยอะ แต่ไก่มีไม่กี่ตัว ทุกคนเลยได้แค่คนละคำ พอให้ลองชิมรสนิดหน่อย
เนื้อไก่ที่ห่อด้วยใบไม้สุกเปื่อยแล้ว เนื้อนุ่มจนกระดูกยุ่ย น้ำเนื้อฉ่ำไหลเยิ้ม สำหรับคนยุคดึกดำบรรพ์ที่กินแต่เนื้อย่างกับเนื้อต้มใส่เกลือนิดหน่อยมาตลอด นี่มันเหนือชั้นกว่ากันคนละมิติเลย
ผู้นำเผ่าเลียน้ำเนื้อที่ติดมือ ปากก็ย่อมแย้ม ๆ ยังไม่หนำใจ
โชคดีที่เขาคิดบทลงโทษไว้ ไม่งั้นของอร่อยแบบนี้คงถูกสามตัวนั้นกินคนเดียวหมดแล้ว!
ข้างหลังเขา ขนฟูสามตัวจ้องมาด้วยสายตาน้อยใจ