กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 308 ฉันต้องการเธอ
ลู่จ้านเดินรี่เข้ามา รับกำหญ้าที่เหนียนถูอุ้มอยู่ไปถือไว้เอง
เขาขมวดคิ้ว ก้มมองเท้าของเหนียนถู เห็นว่าเธอไม่ได้เดินเท้าเปล่า แต่สวมของที่สานจากหญ้าไว้ชั้นหนึ่ง สีหน้าถึงได้ผ่อนลง
“นี่เธอทำเองเหรอ?” แววตาเขาฉายความชื่นชม
“ใช่แล้ว รองเท้าที่ฉันสานเอง” เหนียนถูยิ้มตาหยี “เป็นไงบ้าง? ดีใช่ไหมล่ะ!”
พอเธอยิ้ม ลู่จ้านก็ใจเต้นคันไม้คันมือ เห็นท่าทางภูมิใจกับตาที่โค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวของเธอแล้วน่ารักเหลือเกิน อยากจะหยิกแก้มเธอสักที
“ดี” ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง