กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 300 อายจนโมโห
ชั่วพริบตา ดวงตาของเหนียนถูก็เป็นประกายขึ้นมา เหมือนเห็นความหวัง
เธอดิ้นสุดแรงพลางตะโกน “อาจ้าน!”
“อาจ้าน!!”
แรงกดของอุ้งเท้าหมาป่าที่ทับตัวเธออยู่คลายลง เธอได้ยินหมาป่าสองตัวพึมพำอย่างงง ๆ “...ที่แท้ก็เป็นมนุษย์สัตว์นี่เอง”
“เมื่อกี้ทำไมไม่พูดล่ะ นึกว่าเป็นกระต่ายน้อยธรรมดา เกือบกินคนเข้าให้แล้ว...”
เหนียนถูอึ้งไป ตัวแข็งทื่อ
???
...มนุษย์สัตว์?!
พอผ่านบททดสอบแรกมาได้ เธอก็คิดเอาเองว่าบททดสอบทุกครั้งต้องเป็นร่างสัตว์ ไม่นึกเลยว่าตัวเองแปลงเป็นคนได้