กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 296 ช่วงผสมพันธุ์
เหนียนถูเดินตามเสียงไป ก็เจออาม่านกับจวนเอ๋อร์
บนพื้นมีวัวป่าตัวหนึ่งที่เพิ่งล่ามาสดๆ
“ให้เธอนะ เหนียนเหนียน” อาม่านพูดเบาๆ “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้”
สิงโตหนุ่มตัวนี้ไม่เหลือสภาพโทรมน่าสงสารเหมือนตอนเจอกันครั้งแรกแล้ว ตอนนี้มันยืนตัวตรงสง่า แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลงบนตัว ขนเป็นประกายดูแข็งแรง ทั้งตัวเต็มไปด้วยเสน่ห์ดิบเถื่อน
เหนียนถูอดมองมันอีกสองสามทีไม่ได้
ถึงจะเป็นสิงโตมาสองปีแล้ว แต่เหนียนถูก็ยังคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์สัตว์ สำหรับสิงโตทั่วไปพวกนี้ เธอแค่ชื่นชมเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรเกินไปกว่านั้น