กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 ตัวเองน่ะซื่อ ๆ
แค่แตะนิดเดียวเอง เขาไม่ได้ออกแรง ไม่เจ็บหรอก
เห็นสีหน้าของหมาป่าสีเทาที่ยังงง ๆ อยู่ เหนียนถูก็จนใจ “เพราะฉันเป็นเพศเมีย ส่วนนายเป็นเพศผู้ เพศเมียกับเพศผู้ไม่เหมือนกัน ต้องรักษาระยะห่างกัน”
หมาป่าสีเทารีบหดมือกลับอย่างเชื่อฟัง “งั้น ฉัน ไม่แตะแล้ว”
แต่เขายังงงอยู่ “เพศเมีย คือ อะไร”
เหนียนถูอ้าปาก แต่ไม่รู้จะอธิบายให้เขาฟังยังไงดี
ครุ่นคิดอยู่นานสองนาน จู่ ๆ เธอก็นึกได้ว่าในกระดุมมิติน่าจะมีหนังสือความรู้ทั่วไปที่เคยอ่านไว้ เธอเลยค้นออกมาให้หมาป่าสีเทาดู
โชคดีที่หมาป่าสีเทาอ่านหนังสือออก
เขาดื่มด่ำอยู่กับทะเลความรู้ หน้าตางงแล้วงงอีก เหมือนเพิ่งเปิดประตูสู่โลกใบใหม่