กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 อยู่เป็นเพื่อนฉันนะ
เหนียนถูหลับตาลง แต่ก็ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ข้างหู... เสียงลูกแมวร้องเหรอ?
เสียงเบามาก เบาจนเธอขยี้หูแล้วคิดว่าตัวเองหูแว่วไปเอง เลยพยายามเรียกความง่วงต่อ
แต่เสียงนั้นก็ไม่ยอมหายไปสักที
ทนอยู่พักใหญ่ เธอก็ทนไม่ไหว พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง เดินไปที่หน้าต่าง เปิดออกแล้วมองไปข้างนอก
บนขอบหน้าต่างมีลูกแมวตัวหนึ่งนั่งเรียบร้อย มองเธอตาแป๋ว “เหมียว”
เหนียนถูตกใจแทบแย่!
โชคดีที่เธอยังไม่หลับ ไม่สบายใจเลยลุกมาดู ไม่งั้นก็คงปล่อยให้เจ้าแมวน้อยซื่อบื้อตัวนี้ติดอยู่นอกบ้านทั้งคืนแล้ว
ตอนนี้ไม่ใช่หน้าหนาว อากาศข้างนอกก็อุ่นพอ แต่ถ้าลูกแมวต้องนั่งตัวเดียวอยู่ข้างนอกทั้งคืนก็น่าสงสารเกินไป
เหนียนถูรีบเอื้อมมืออุ้มลูกแมวเข้ามาในห้อง