เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 354 บทส่งท้าย
ฤดูใบไม้ร่วงบนภูเขาฮ่าวหรานมาถึงก่อนเชิงเขา
เพิ่งเข้าสู่เดือนเก้า ลมในป่าไผ่หลังเขาก็มี ความเย็นเจืออยู่แล้ว ขอบใบต้นทับทิมเริ่มเหลือง ลูกทับทิมหนักอึ้งกดกิ่งให้โค้งลง บางลูกอ้าปากออก เผยเม็ดสีแดงราวกับหินโมรา
กระเรียนขาวหลายตัวร่อนลงริมลำธารนอกกำแพงเรือน บางครั้งก้มลงจิกน้ำ บางครั้งกระพือปีกบินขึ้น ปีกกวาดเป็นเส้นโค้งงดงามครั้งแล้วครั้งเล่าในแสงรุ่งอรุณ
เรือนน้อยกลางป่าไผ่แห่งนี้ ยังคงเป็นเช่นเดิมเหมือนหลายปีก่อน
กระเบื้องเขียวผนังขาว ไผ่สง่างามหลายกอ บ่อเล็กที่ขุดด้วยศิลาเขียวตรงมุมกำแพง ขอบบ่อถูกกาลเวลาขัดจนเรียบเนียนราวกับกระจก
ใต้ต้นทับทิมเก่าในเรือนวางเก้าอี้ไม้ไผ่โยกได้ตัวหนึ่งกับโต๊ะหินตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีชาใสหนึ่งกาและถ้วยชาเครื่องเคลือบหยาบสองใบ
สิ่งเดียวที่ต่างจากหลายปีก่อน คือที่หน้าประตูเรือนมีป้ายไม้เพิ่มขึ้นแผ่นหนึ่ง บนนั้นสลักสี่อักษรด้วยอักษรโซ่วจิน — “เรือนน้อยชิงหลิน”
นั่นคือกู้ชิงหลินสลักด้วยมือตนเอง เขาบอกว่าทำเช่นนี้เมื่อศิษย์มาส่งของก็จะไม่จำประตูผิด
ขณะนี้ กระเรียนขาวตัวหนึ่งบินกลับมาจากริมลำธาร ร่อนลงบนกำแพงเรือน เอียงหัวมองเข้าไปในเรือน