เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 352 วังวรรณศิลป์ปรากฏ
อ๋องเก้าจูงมือกู้ชิงหลิน เดินกลับตำหนักบรรทมอย่างช้า ๆ ไปตามระเบียงทางเดินสีชาด
กู้ชิงหลินกินอิ่มแล้ว ความฮึกเหิมจากการอดหลับอดนอนเขียนตำราเมื่อครู่ค่อย ๆ จางลง ถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าหนักอึ้งหลังจากปราณวรรณศิลป์เหือดแห้ง
ยามเดิน ฝีเท้าของเขาลอย ๆ ไม่มั่นคง แต่ยังกำนิ้วของอ๋องเก้าไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่าพอคลายมือ ท่านพ่อจะหายไป
เมื่อถึงตำหนักบรรทม อ๋องเก้าค่อย ๆ ประคองเขานั่งลงบนเตียง แล้วย่อตัวลงถอดรองเท้าผ้าพื้นนุ่มให้ วางขาทั้งสองข้างของเขาลงอย่างระมัดระวัง ก่อนดึงผ้าห่มมาห่มให้เรียบร้อย
กู้ชิงหลินนอนอยู่ในผ้าห่ม แต่ดวงตาคู่นั้นที่เปล่งประกายยังเบิกกว้าง ไม่กะพริบเลย มองอ๋องเก้า
อ๋องเก้านั่งลงที่ขอบเตียง ยื่นมือไปตบแผ่ว ๆ ที่อกของเขา น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก ราวกับกำลังปลอบเจ้าหนูน้อยที่ดื้อไม่ยอมนอนกลางวัน