กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 338 งานชุมนุมกวีครั้งที่สอง
ซูไป๋อีลุกขึ้นยืน ชายแขนกว้างผ้าอวิ๋นจิ่นขาวราวหิมะพลิ้วไหวเบา ๆ ในลมยามเช้า
วันนี้เขานาน ๆ ครั้งจะไม่ได้ถือถ้วยชา ไม่ได้ไขว่ห้าง แต่กลับยืนกอดมือไว้ด้านหลังตรงหน้าที่นั่งประธาน สายตากวาดมองแขกที่เต็มโรง
ในแววตาของเขามีความเรื่อยเปื่อยเป็นกันเองตามเคยอยู่บ้าง แต่ก็มีความจริงจังที่หาได้ยากอยู่บ้างเช่นกัน
ด้านหลังเป็นหน้าต่างบานกว้างที่เปิดแง้มไว้ นอกหน้าต่างแสงน้ำในทะเลสาบระยิบระยับ หลิวชายไหวดั่งควันบาง และนกยางขาวไม่กี่ตัวกำลังบินเฉียดผิวน้ำ
“ท่านทั้งหลาย”
ซูไป๋อีขากระแอมเสียงเบา ไม่ดังนัก แต่ส่งออกไปอย่างมั่นคงด้วยพลังอริยะ ดังก้องชัดเจนไปทั่วทุกซอกมุมของหอเมิ่งถิงสามชั้นทั้งหลัง