เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 งานชุมนุมกวีหอเยวี่ยหยาง (4)
สายลมบนชั้นบนสุดพัดมาจากผืนน้ำในแม่น้ำ นำพามาซึ่งไอความชื้นและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของโกฐจุฬาลัมพา
กู้ชิงหลินยืนอยู่หน้าราวระเบียง ชายเสื้อคลุมยาวสีขาวจันทร์ถูกลมแม่น้ำพัดปลิว ปอยผมสีหมึกไหวเอนเบา ๆ อยู่บนหัวไหล่
ท่ามกลางฝูงชนที่เนืองแน่นเบื้องล่าง บัณฑิตหนุ่มทีละคนชูต้นฉบับบทกวีในมือขึ้น พร้อมอ่านผลงานของตนออกมาด้วยเสียงอันดัง
เขาฟังทีละคน พยักหน้าทีละคน บางครากระตุกมุมปาก บางคราผงกศีรษะรับเบา ๆ
บัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งที่มาจากต้าเยี่ยนก้าวออกมาเป็นคนแรก เขาชูต้นฉบับบทกวีแล้วอ่านออกเสียงว่า “เรือมังกรแข่งขันบนผืนน้ำ หน้าหอเยวี่ยหยางเหล่าบัณฑิตขับขาน สายลมใสส่งผ่านกลิ่นอายโบราณ สายธาราชะล้างจิตใจอันเป็นธุลี”
กู้ชิงหลินฟังจบ พยักหน้าเล็กน้อยแล้ววิจารณ์ว่า “เริ่มประโยคด้วยภาพตรงหน้า จบประโยคด้วยการถ่ายทอดความรู้สึกในใจ โครงสร้างเรียบเรียงได้ถูกต้องสวยงาม กลิ่นอายสดใหม่และบริสุทธิ์
เพียงแต่ประโยค ‘สายธาราชะล้างจิตใจอันเป็นธุลี’ แม้จะมีความน่าสนใจ ทว่ายังดูเลื่อนลอยไปสักนิด หากเติมรายละเอียดลงไปอีกสักแห่ง เช่น โกฐจุฬาลัมพาที่ริมฝั่งแม่น้ำ หรือธงประดับบนยอดหอ ให้ ‘ธุลีในจิตใจ’ มีที่พึ่งพิงยึดเหนี่ยว ย่อมจะจับใจยิ่งกว่านี้