เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 278 ท้าวจตุโลกบาล
ประตูสำนักวัดม้าขาวสีชาดตั้งตระหง่านในยามโพล้เพล้ อักษรตัวใหญ่สามตัว “วัดม้าขาว” บนคานประตูทาด้วยสีทองชาด ภายใต้แสงตะเกียงนิรันดร์สองข้างเปล่งประกายอบอุ่นและสง่างาม
สองข้างประตูมีม้าหินแกะสลักสีขาวสองตัว ขนแผงคอปลิวไสว กีบเท้ายกขึ้นกลางอากาศ ว่ากันว่าเป็นอนุสรณ์แห่งม้าขาวแบกพระสูตรเข้าสู่แคว้นฉู่เมื่อพันปีก่อน
ภายในประตูสำนักมีเสียงสวดพระสูตรต่ำทุ้มดังมา ประสานกับระฆังยามเย็นจากหอระฆังแต่ไกล
สามเณรน้อยสองรูปกำลังถือไม้กวาดกวาดใบไม้ร่วงหน้าประตูสำนัก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น เห็นปรมาจารย์เสวียนขู่และคณะเดินขึ้นบันไดทีละขั้นมา จึงรีบวางไม้กวาด ประนมมือคารวะก้มกาย “คารวะเจ้าอาวาส”
ปรมาจารย์เสวียนขู่พยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงอบอุ่นดังปกติ “วันนี้มีแขกผู้ทรงเกียรติมา
ไปเปิดประตูวิหารประธานและจุดธูปเทียน”
สามเณรน้อยรูปหนึ่งรีบเอาไม้กวาดพิงม้าหิน แล้วหันหลังวิ่งเข้าประตูสำนักไป