เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 271 ตบมือเป็นสัญญาสาบาน
ปรมาจารย์เสวียนขู่ประนมมือขึ้นพลางผายมือเชิญด้วยสีหน้าสงบ นำทางผู้อาวุโสสิงจือและกู้ชิงหลินเดินลึกเข้าไปในจวนราชครู
จวนราชครูกับวัดม้าขาวมีเพียงกำแพงกั้นกลาง ภายในจวนอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งพุทธธรรม ทุกหนแห่งล้วนดูสงบเย็น สองข้างทางเดินแผ่นศิลาเขียวปลูกไผ่เขียวไว้เป็นแถว เงาไผ่ไหวเอนรำไรทำให้มองเห็นต้นเหมยเก่าแก่หลายต้น กิ่งก้านคดเคี้ยว แม้มิใช่ฤดูดอกบานทว่ากลับดูองอาจมีเสน่ห์
ใต้ระเบียงทางเดินแขวนกระดิ่งทองเหลืองไว้ใบหนึ่ง ยามลมพัดจะส่งเสียงดังกังวาน เสียงนั้นแจ่มใสทว่ามิได้รบกวนผู้คน กลับยิ่งส่งให้ทั่วทั้งจวนดูเงียบสงบยิ่งขึ้นไปอีก
บนคานประตูโถงใหญ่แขวนป้ายอักษรไว้แผ่นหนึ่ง เขียนคำสี่คำว่า “กระจ่างใจเห็นแจ้งในธรรมชาติแท้” ลายเส้นอักษรเพรียวบางแต่เปี่ยมพลัง เป็นสิ่งที่ปรมาจารย์เสวียนขู่เขียนด้วยลายมือตนเอง
เมื่อเข้าสู่โถงใหญ่ เสวียนขู่เชิญผู้อาวุโสสิงจือนั่งลงบนเก้าอี้มหาราชครูที่ที่นั่งแขก แล้วรินชาอุ่นด้วยตนเองมาถวาย