เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 265 อาจารย์อาสี่
ลู่หมิงหย่วนพากู้ชิงหลินเดินผ่านทางเดินหินเขียวในสำนักศึกษาป๋ายลู่ที่กิ่งหลิวลู่ไล้ผิวน้ำ อ้อมผ่านหอบรรยายหลายหลังที่เสียงอ่านตำราดังกังวาน มาถึงห้องเรียนเล็ก ๆ ห้องหนึ่งที่ติดริมน้ำ
ห้องเรียนไม่ใหญ่โต หน้าต่างสะอาดสะอ้าน นอกหน้าต่างคือคุ้งน้ำตื้นๆ ของแม่น้ำป๋ายลู่ที่ไหลรินอย่างเชื่องช้า ต้นอ้อหลายกอไหวเอนเบาๆ ตามสายลมยามเช้า
ในห้องเรียนมีลูกศิษย์นั่งอยู่สิบกว่าคน สวมอาภรณ์ครามและหมวกบัณฑิต อายุราวสิบห้าสิบหกปี กำลังจับกลุ่มพูดคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบา
มีคนจำร่างเล็กในเสื้อคลุมตัวน้อยสีครามฟ้าที่อยู่ด้านหลังลู่หมิงหย่วนได้ จึงรีบดึงแขนเสื้อเพื่อนข้างๆ อย่างตื่นเต้นแล้วกระซิบว่า “นั่นคือผู้อาวุโสน้อยผู้เขียนบทกวีสะเทือนอริยะ” เพื่อนคนนั้นรีบปรับท่านั่งให้สำรวมทันที ทั้งห้องเรียนเงียบกริบลงในชั่วพริบตา
ลู่หมิงหย่วนพากู้ชิงหลินไปนั่งที่ตำแหน่งแถวหน้าติดหน้าต่าง แล้วนั่งลงข้างๆ เขา
กู้ชิงหลินวางมือเล็กๆ ทั้งสองข้างซ้อนกันไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อย แผ่นหลังยืดตรง จุกผมน้อยทั้งสองจุกตั้งตรงอยู่บนศีรษะอย่างได้รูป