กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 คิดถึงสุดหัวใจ
ผู้อาวุโสสิงจือพากู้ชิงหลินออกเดินทางจากต้าเยี่ยน ตลอดเส้นทางเร่งปราณวรรณศิลป์จนถึงขีดสุด แทบไม่หยุดพักที่ใดนานนัก
เพียงแต่เมื่อผ่านกำแพงเมืองคุ้นตาบริเวณดินแดนเหนือของต้าโจว ปู่หลานทั้งคู่ก็หยุดยืนชั่วครู่
กู้ชิงหลินยืนอยู่บนเมฆมองลงไป เห็นบทกวีที่เปล่งประกายทองบนกำแพงเมืองยังคงสุกสว่าง——“บทกวีบุปผาแดงเต็มลำน้ำ”และ“พั่วเจิ้นจื่อ”ตั้งเคียงกันอยู่
ม่านแสงสีทองของ“บทเพลงปราณธรรมะ”ปกคลุมแนวป้องกันทั้งสาย บทกวีที่เขาเขียนให้ท่านพ่อ บทกวีที่เขียนให้เหล่าทหารหาญ ล้วนยังอยู่ ไม่มีสักอักษรที่จางหาย