เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 199 บทขับลำนำพรรณนาหลิว
รุ่งเช้าวันถัดมา อ๋องจาวเปลี่ยนจากฉลองพระองค์ขุนนางสีน้ำเงินกรมท่าองค์นั้น มาสวมชุดขาวเรียบองค์หนึ่ง
ผมขาวยังคงใช้ผ้าคาดผมสีพื้นเส้นนั้นมัดไว้ด้านหลังศีรษะ ผ้าไหมขาวที่ปิดดวงตาก็เปลี่ยนเป็นผืนใหม่ ซึ่งเป็นไหมชั้นเลิศที่ท่านอ๋องเจ็ดสั่งให้คนนำมาเป็นพิเศษ นุ่มเบา ในแสงรุ่งอรุณเปล่งประกายเงินจาง ๆ
ขณะที่ท่านอ๋องเจ็ดประคองเขาออกมาจากตำหนักข้าง จักรพรรดิอัคคีกำลังพิงอยู่บนตั่งนุ่ม องค์รัชทายาทอยู่ข้าง ๆ คอยจัดฎีกาสำหรับการว่าราชการเช้าให้
ผู้อาวุโสสิงจือจูงกู้ชิงหลินรออยู่หน้าตำหนักแล้ว เด็กน้อยวันนี้เปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมตัวน้อยสีครามฟ้า จุกผมน้อยสองข้างมัดเรียบร้อย พอเห็นอ๋องจาวก็ปล่อยมืออาจารย์ปู่ วิ่งตึกตักเข้าไปหา
“วันนี้ลุงดูดีจริง ๆ”
กู้ชิงหลินเงยหน้าขึ้นชมอย่างจริงจังประโยคหนึ่ง แล้วยื่นศีรษะเข้าไปโบกมือในตำหนัก “ท่านลุงจักรพรรดิพักรักษาตัวให้ดี พี่ชายองค์รัชทายาทลำบากแล้ว!”
จักรพรรดิอัคคีพิงตั่งนุ่มยิ้มพลางโบกมือ เสียงมีกำลังวังชากว่าวานนี้หลายส่วน “ไปเถิด
เอวกับขาของเราคงไม่ไปเป็นเพื่อนพวกเจ้าแล้ว เมื่อคืนขานี้ปวดอยู่อีกครึ่งคืน”
อ๋องจาวได้ยินก็เอียงศีรษะไปทางตั่งนุ่ม “น้องสี่พักผ่อนให้ดีเถิด พี่ผู้นี้จะไปสำนักศึกษาแทนเจ้า”