เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 163 หัวปักดิน
ข่าวที่กู้ชิงหลินทะลวงผ่านสู่ระดับปรมาจารย์วรรณศิลป์นั้น ผู้อาวุโสสิงจือส่งกลับมาที่สำนักศึกษาฮ่าวหรานด้วยกระแสเสียงสายหนึ่ง
ยามนั้นหลิ่วเหวินหย่วนกำลังตรวจการบ้านของศิษย์ทั้งหลายอยู่ในห้องหนังสือ เมื่อได้รับกระแสเสียงก็เงียบไปครู่หนึ่ง วางพู่กันชาดลง แล้วริมฝีปากก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ
เขาลุกขึ้นเดินไปยังโถงบุปผาที่ศิษย์ทั้งหลายมักนั่งรวมกันเป็นปกติ ศิษย์ทั้งเจ็ดกำลังทบทวนตำราและฝึกเขียนอักษรอยู่ตามลำพัง เมื่อเห็นอาจารย์เข้ามาก็พากันเงยหน้าขึ้น
หลิ่วเหวินหย่วนยืนกอดมือไว้เบื้องหลัง สายตากวาดผ่านใบหน้าอ่อนเยาว์ทั้งหลาย แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ศิษย์น้องเล็กของพวกเจ้าทะลวงผ่านสู่ระดับปรมาจารย์วรรณศิลป์แล้ว”
ในโถงบุปผาเงียบสงัดไปชั่วขณะหนึ่ง
พู่กันในมือของเสิ่นหวยชิงหล่นลงบนโต๊ะดังกร๊าก หมึกซึมเปื้อนกระดาษเซวียนไปเล็กน้อย
เขาอ้าปากค้าง หันไปมองซูฉางชิง แล้วมองเผยอวี้โหลว สุดท้ายก็แหงนหน้าถอนหายใจยาว
“ศิษย์น้องเล็กประหลาดอะไรเช่นนี้… ฟ้าดินไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!
เขาอายุเพียงเจ็ดขวบ! เจ็ดขวบ!