เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 งานชุมนุมกวี (สาม)
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส ประสานมือคารวะไปทางห้องรับรองบนชั้นสาม “ได้เลย!
เช่นนั้นก็ขอเชิญอริยะซู อริยะหลิ่ว และฝ่าบาทจักรพรรดิโจวเป็นสักขีพยาน
วันนี้สำนักศึกษาชิงเฉิงของข้ากับผู้อาวุโสน้อยแห่งต้าโจวผู้นี้จะประลองร้อยแก้วกวี โดยใช้ขุนเขาสายน้ำเป็นหัวข้อ จำกัดเวลาหนึ่งก้านธูป
ผู้แพ้ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ต่อหน้าธารกำนัล มอบต้นฉบับบทกวีให้ และต่อจากนี้เมื่อพบอีกฝ่ายต้องหลบเลี่ยงไป……
คำนี้เป็นคำที่เขากล่าวเอง ผู้ที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ได้ยินกันชัดเจนทุกผู้คน!”
จักรพรรดิโจวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถือถ้วยชาไว้ มิได้เหลือบมองเขาแม้แต่คราเดียว เพียงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
เกาฝูเข้าใจในทันที รีบวิ่งไปยังกระถางธูปชั้นล่าง จุดธูปเส้นหนึ่งก้าน
ควันธูปสีเขียวลอยกรุ่นขึ้น ก่อนสลายเป็นผืนบางเบาราวกับมีราวกับไม่มีในสายลมแม่น้ำ
ความอึกทึกชั้นล่างค่อย ๆ สงบลง แม้ราษฎรยังคงบ่นด่าอยู่ แต่ต่างก็ยืดคอรอชมการประลองครั้งนี้