เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 56 ศิษย์หลานของข้าคืออริยะรอง
ถนนฉางอันเป็นถนนที่กว้างที่สุดในเมืองหลวง โดยมีถนนเสด็จอยู่ตรงกลางและร้านรวงตั้งเรียงรายอยู่ทั้งสองฟากฝั่ง
ฟ้าเพิ่งสางเต็มที่ บนถนนก็คึกคักขึ้นมาแล้ว เสียงไม้ปลุกสติของนักเล่านิทานดังออกมาจากหอชา ลูกมือร้านผ้ากำลังปลดแผ่นประตูลง และแถวยาวเหยียดก็กำลังต่อคิวอยู่หน้าแผงขายตับผัด
ผู้อาวุโสสิงจือจูงมือกู้ชิงหลิน ส่วนซูไป๋อีเดินเคียงข้างอยู่อีกฝั่ง ทั้งสามคนเดินฝ่าฝูงชนที่ขวักไขว่ มุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างไม่เร่งรีบ
กู้ชิงหลินแหงนใบหน้าดวงน้อยมองดูทุกอย่างด้วยความแปลกตา
เขาเห็นช่างฝีมือชราที่กำลังปั้นแป้งใช้ไม้ไผ่จิ้มนกกระเรียนเซียนที่กำลังกางปีก และเห็นป้ายอักษรทองคำแขวนอยู่ที่หน้าหอชาสามชั้นแห่งหนึ่ง
ยังเห็นผู้คนมุงล้อมกันเป็นวงใหญ่ที่หัวมุมถนน ตรงกลางเป็นนักแสดงเร่ที่กำลังเล่นลิง ลิงตัวนั้นกำลังสวมหมวกใบเล็กคำนับผู้ชม
เขากำลังจะดึงอาจารย์ไปดูลิง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงพูดจาบาดหูไม่กี่ประโยคดังมาจากภัตตาคารข้างทาง
ภัตตาคารแห่งนั้นมีหน้าร้านไม่เล็กเลย มีเสาสีแดงชาด และป้ายที่เขียนด้วยอักษรทองบนพื้นดำว่า “หอเมามายเซียน” ตัวอักษรใหญ่สามตัว