กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 กังวานทั่วโจว
ซูไป๋อีบรรยายมรรคา ไม่กล่าวถึงขอบเขต ไม่สนทนาถึงเคล็ดวิชาจิตใจ เพียงกล่าวถึงจุดเริ่มต้นของมรรคาปราชญ์ ว่าสิ่งใดคือใจอักษร สิ่งใดคือปราณเที่ยงธรรมฮ่าวหราน และสิ่งใดคือการกังวานร่วมกันระหว่างบทกวีกับฟ้าดิน
สุ้มเสียงของเขาไม่สูงไม่ต่ำ ทว่าทุกถ้อยคำชัดเจนประหนึ่งสายฝนวสันต์ซึมซาบลงสู่ผืนดิน แทรกซึมไปทั่วลานกว้างอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
ยามกล่าวถึงจุดที่น่าตื่นตาตื่นใจ มีศิษย์นั่งขัดสมาธิหลับตาลง ณ ตรงนั้น ปราณวรรณศิลป์รอบกายแผ่กระจายออกไปเป็นวงกะเพื่อมทีละวง นั่นคือสัญญาณของการทะลวงผ่าน
หนึ่งคน สองคน สามคน คลื่นปราณปรีชาญาณสั่นไหวดังขึ้นสลับกัน ถักทอเป็นตาข่ายที่มองไม่เห็นอยู่เหนือลานกว้าง
กู้ชิงหลินนั่งอยู่กึ่งกลางแถวแรก